Vóór ik bij mijn vorige werkgever – een woningcorporatie, weer eens iets héél anders – in dienst trad, heb ik de nodige praktijkervaring opgedaan met DIV-projecten (zowel via detacheringsbureaus als voor mijn eigen bedrijf). Vanwege mijn pragmatische insteek is met name ten aanzien van de uitvoering van projecten een beroep op mijn capaciteiten gedaan. En in eerste instantie leek me dat ook leuk: ten eerste ga ik een uitdaging niet gauw uit de weg en ten tweede geeft het behoorlijk voldoening van het begin tot het eind bij een project betrokken te zijn. Maar de praktijk bleek anders!

Wat me bij al mijn opdrachtgevers opviel, was dat het project schromelijk werd onderschat en dat er – naarmate de einddatum van het project in zicht kwam – steeds meer werk bij kwam. Mijn “To-do-list” werd langer in plaats van korter, waardoor de prioriteiten met het oog op de projectduur steeds scherper moesten worden bijgesteld.

Sommige vakgenoten laten zich hierdoor niet snel uit het veld slaan en declareren vrolijk door. Zij zitten er niet mee als een project onverhoopt langer duurt dan verwacht.

Ik zit anders in elkaar: in plaats van me rijk te rekenen vind ik het veel belangrijker de klant daadwerkelijk verder te kunnen helpen en ik ervaar het als enorm frustrerend als ik me door tijdgebrek genoodzaakt zie taken over te dragen. De voldoening van een afgerond project heb ik niet vaak mogen ervaren. Meestal voelde ik me op de laatste projectdag aan de ene kant wel bevrijd – want ik was immers weer “vrij” voor een volgend project – maar aan de andere kant ook teleurgesteld, omdat ik sommige dingen onafgemaakt moest achterlaten. Tot op de laatste dag was ik vaak nog druk bezig met het opstellen van handleidingen, instructies en checklists, zodat de klant de continuïteit van de ingezette weg kon waarborgen met eigen personeel. Helaas blijkt in de praktijk regelmatig dat er geen opvolging wordt gegeven aan het zo voortvarend begonnen project.

Waar ligt dat nou aan?

Naar mijn mening is het een beetje inherent aan het vakgebied. Dit is zó snel geëvolueerd – van “post en archief” naar informatiemanagement in de brede zin – en uitgebreid (de informatiewerker van tegenwoordig dient van alle markten thuis te zijn om zijn/haar werk goed te kunnen doen) dat niet elke klant precies begrijpt wat nu onder de “paraplu” van het veld Documentaire Informatievoorziening valt en wat niet. Hoewel een groeiend aantal organisaties tegenwoordig het belang inziet van een gespecialiseerde DIV-afdeling of tenminste een DIV-medewerker in dienst heeft (hoera!), is m.i. nog steeds niet helemaal duidelijk dat het vakgebied aan de ene kant véél meer inhoudt dan ”post en archief”, maar aan de andere kant niet als een “kapstok” mag dienen om allerlei extra taken aan op te hangen, die men nergens anders kwijt kan. Het zijn juist die extra taken die het gebied onoverzichtelijk en ondoorzichtig maken en die er vaak bij worden gehaald, zodra een project van start is gegaan.

Voor de zelfstandige DIV adviseur / projectmanager wordt het er hiermee niet gemakkelijker op. Je wilt immers graag tevreden klanten, maar dat mag niet ten koste gaan van jezelf of je bedrijf.
Het is niet altijd te voorkomen dat de inhoud van een opdracht gedurende de looptijd van het project – soms veelvuldig – verandert. Je mag van je klant niet verwachten dat hij/zij zich heeft verdiept in jouw vakgebied – sterker nog, daar heeft hij/zij jóu toch voor ingehuurd? En als adviseur dien je je flexibel op te stellen. Maar er zijn zeker grenzen – en het is je eigen verantwoordelijkheid om die vast te stellen en te bewaken. Dat betekent in de praktijk soms veelvuldig tussentijds overleg, tijdig signaleren van knelpunten en vastleggen van gewijzigde afspraken en/of randvoorwaarden, zodat je zowel je klant als jezelf tevreden kunt stellen.
Is dat niet waar we uiteindelijk allemaal naar streven?

]]> http://weblog.solutionsnsupport.nl/2009/09/16/div-projecten-grenzen-bewaken/feed/ 0 http://weblog.solutionsnsupport.nl/2008/09/30/allemaal-online-profielen/ http://weblog.solutionsnsupport.nl/2008/09/30/allemaal-online-profielen/#comments Tue, 30 Sep 2008 11:18:37 +0000 Andrea de Palm http://weblog.solutionsnsupport.nl/?p=30 … wat zijn het er toch veel! Tenminste, als je iemand bent met een passie voor informatiediensten en een bovengemiddelde interesse voor het internet. Als je als ZZP’er wilt bijblijven in je vakgebied, wilt netwerken en contacten onderhouden en je bent nieuwsgierig naar nieuwe diensten… Ja, dan meld je je voor allerlei online sociale netwerken, [...]]]>

… wat zijn het er toch veel! Tenminste, als je iemand bent met een passie voor informatiediensten en een bovengemiddelde interesse voor het internet. Als je als ZZP’er wilt bijblijven in je vakgebied, wilt netwerken en contacten onderhouden en je bent nieuwsgierig naar nieuwe diensten… Ja, dan meld je je voor allerlei online sociale netwerken, vakorganisaties, diensten, noem maar op. En zo kom je dan uiteindelijk tot een lijst als deze (wat zijn het er veel!):

http://www.schoolbank.nl/student.html?_a=viewuc&prid=246544
Mijn SchoolBANK profiel – daar is het eigenlijk allemaal mee begonnen. Ik hoorde via-via van het bestaan en moest even diep nadenken of ik mijn persoonlijke gegevens wel op het internet wilde hebben. Na een aantal vrij vervelende internetrelaties had ik daar niet zulke goede herinneringen aan. Bovendien, zo’n geweldige schooltijd had ik ook niet… Na lang wikken en wegen heb ik toch een profiel aangemaakt. Héél af en toe neemt er iemand uit lang vervlogen tijden contact met me op via SchoolBANK. Het scheelt volgens mij wel dat er inmiddels veel meer klassefoto’s zijn geüpload en zich meer gebruikers hebben aangemeld.

http://andreamh.hyves.nl/
Mijn eerste Hyve – hier werd ik door mijn vrouwennetwerk Women on the Web (voorheen Webgirrls, waar ik al vanaf 1995 lid van ben) op gewezen en vond het de moeite waard om er eens rond te kijken. Niet eens omdat ik nou zo vreselijk veel vrienden en kennissen heb, maar omdat het idee van een eigen pagina, een soort “homepage” (een fenomeen waar ik door de jaren heen nou nooit echt aan was toegekomen) me wel aantrok. Ik kon meteen een aantal WoW-dames en collega’s van mijn detacheringsorganisatie toevoegen en later meldden zich meer WoW, oud-klasgenootjes, -collega’s en vakgenoten.

http://solutions-support.hyves.nl/
Mijn bedrijfsHyve – omdat ik sinds 1 juni 2008 voor mezelf werk. Er moet nog het nodige aan gebeuren… maar het begin is er!

http://www.womenontheweb.nl/bedrijvenindex/bedrijf/?id=311
Mijn profiel in de Bedrijvenindex van Women on the Web. Ik ben al een aantal jaren, sinds mijn eerste voorzichtige begin als zelfstandig ondernemer in 2000, lid van de VO – vrouwelijke ondernemers, de zakelijke mailinglist van Women on the Web. Opname in de bedrijvenindex, hoorde daarbij. Sinds mijn “herstart” na een aantal jaren in loondienst heb ik mijn gegevens hier aangepast.

Omdat de zakenwereld is veranderd en er steeds meer nadruk is komen te liggen op netwerken, heb ik me – wederom op aanraden van een aantal Women on the Web – aangemeld bij allerlei zakelijke netwerken, waar ik overigens vaak dezelfde mensen tegenkom Gelukkig vind ik ook op elk netwerk weer nieuwe mensen en, belangrijker nog, nieuwe mensen vinden mij en ik mag graag geloven dat hier op termijn interessant werk uit zal voortkomen.

LinkedIn:
http://www.linkedin.com/in/depalmsns

Ecademy:
http://www.ecademy.com/user/andreade%20palm

FastPitch:
http://www.fastpitchonline.com/Andreade-Palm/

Xing:
https://www.xing.com/profile/Andrea_dePalm

FemaleFactor:
http://www.femalefactor.nl/user/189

Dan zijn er natuurlijk allerlei sociale netwerken, of interessegerelateerde netwerken… En in mijn ervaring rol je van de één naar de ander. Zo hoorde ik natuurlijk weer van de WoW van Twitter, en omdat je als ZZP’er nu eenmaal vaak in je eentje achter de computer zit te werken kan het gezellig en nuttig zijn je ervaringen met anderen te delen. Het “koffiegesprek” online zeg maar. En dan heeft Twitter nog het bijkomende voordeel dat je elkaar kunt attenderen op interessante websites of blogposts.

http://twitter.com/andreamh

… en via Twitter, Hyves en WoW weer op allerlei andere netwerken:

Facebook:
http://www.new.facebook.com/profile.php?id=1425254253

Orkut:
http://www.orkut.com/Profile.aspx?uid=14216670465928055408

Last.fm:
http://www.last.fm/user/andreamh

Shelfari.com
http://www.shelfari.com/andreamh/

Flixter:
http://www.flixster.com/user/andreamh

Niet te verwarren met Flickr:
http://www.flickr.com/people/andreamh/

YouTube:
http://nl.youtube.com/user/dreemh

Vimeo:
http://www.vimeo.com/andreamh

SlideShare:
http://www.slideshare.net/andreamh

YourMinis:
http://www.yourminis.com/people/yourminis/andreamh

AH Kookschrift:
http://www.ah.nl/allerhande/kookschrift/kookschrift.jsp?userid=245112

Voordewereldvanmorgen:
http://voordewereldvanmorgen.nl/site/user_profile/358

En dan mogen de volgende profielen natuurlijk niet ontbreken – die had ik al langer, maar heb ik sinds afgelopen zomer weer nieuw leven ingeblazen:

http://andreadepalm.spaces.live.com/
Mijn WindowsLive Space

http://uk.360.yahoo.com/amhdepalm
Mijn Yahoo!360

http://www.myspace.com/andreadepalm
MySpace

“Vroeger” had ik al iets met virtual realities. Ik kon me herinneren dat je via CompuServe (mijn allereerste internet provider, in de 90er jaren) toegang kon krijgen tot DreamScape, een virtuele wereld. Ik heb daar behoorlijk wat tijd doorgebracht, tot het een dienst werd waarvoor je diende te betalen met een creditcard, en die had ik niet. Tegenwoordig is de “hype” weer nieuw leven ingeblazen met SecondLife (nu NL0031) en Google’s Lively en benieuwd of “mijn oude wereld” nog bestond ben ik weer eens op zoek gegaan naar DreamScape – en gevonden! Ik beweeg me nu in 3 virtuele werelden:

SecondLife / NL0031 als Dree Decosta
http://andreamh.nl0031.nl/

Lively als Drea
http://www.lively.com/dr?rid=-3979331958087491339

DreamScape als Romarin
http://www.vzones.com/dreamscape.htm

…en omdat ik naast mijn bedrijfsblog Papercuts and broken nails toch (nog) een persoonlijk WordPress blog wilde, maakte ik IMHO (In My Humble Opinion) – misschien niet zo’n originele titel, maar ik hèb nu eenmaal een uitgesproken mening over allerlei zaken én ik schrijf graag… dus IMHO is de plek geworden waar ik m’n ei kwijt kan. In het Engels, want die taal ligt me nou eenmaal erg na aan ‘t hart (weten waarom?)

Tenslotte een plek om ze allemaal bij elkaar te houden en andere interessante links (waarop ik weer via al die andere profielen word geattendeerd) te verzamelen, My Del.icio.us Bookmarks:
http://delicious.com/dreemh

[Eerder gepubliceerd op Bibliotheek 2.0 op 12 september 2008 en op MKB 2.0 op 22 september 2008]

Goed, ik houd er al gauw complottheorieën op na (verslond de X-Files – inclusief “bijpassende” films “Fight the Future” en “I Want to Believe“, zat op ‘t puntje van m’n stoel bij “JFK” en mijn mond zakte open bij “Fahrenheit 9-11“) maar geef toe: het lijkt toch net afgesproken werk?

7 oktober 2008, de dag der dagen voor de (zelfstandige) informatieprofessional:

Intelligent Enterprise Event (IEE)
Deze uitnodiging rolde als eerste in mijn mailbox en aangezien dit me een uitgelezen netwerkmoment leek meldde ik me hier meteen voor aan (gebruikmakend van de aantrekkelijke “vroegboekkorting” want een startend ondernemer kan immers wel een voordeeltje gebruiken, nietwaar?)

Decos Relatiedag 2008
Vorig jaar was ik er namens mijn opdrachtgever bij in het Luxor theater (zie foto: lastig te zien maar ik ben ‘t wèl, die met die krullen daar rechts vooraan met die spijkerbroek, licht shirt en zwarte laarzen en véél te zware rode werktas, zwaar verdiept in de deelnemerslijst, hopend nog bekenden tegen te komen) en nam me toen heilig voor dat ik er het volgende jaar voor mijn eigen bedrijf, gewapend met visitekaartjes, zou staan. Misschien zelfs wel met een eigen stand… Maar toen ik de aankondiging voor dit jaar ontving viel ik haast van mijn stoel van verbazing.
7 oktober??!!

Foto: Decos

Online Conferentie Nederland (OCN2008)
De NVB maakt melding van dit evenement op 7 en 8 oktober met een e-mailbericht op 10 september met de mededeling “Je zou het bijna vergeten, maar volgende maand rond deze tijd vindt OCN2008 plaats. Dat is een maand eerder dan u gewend bent, wat gevolgen heeft gehad voor o.m. de ontwikkeling van het congresprogramma en de publiciteit; de zomervakantie heeft ons duidelijk in de weg gezeten.”
Oh.
Weliswaar een tweedaags evenement, maar elke zichzelf respecterende informatiewerker is natuurlijk op de eerste dag aanwezig (wanneer de interessantste programmaonderdelen zijn gepland), dus daar gaat weer een netwerkmoment. Bovendien vind ik twee evenementen in dezelfde week wat veel van het goede. Ik heb ook nog werk te doen. En… mag ik het zeggen? Ik vind de prijs aan de hoge kant, ook als NVB-lid.

Waarom vinden deze drie belangrijke vakevenementen op dezelfde dag plaats?
Ik vind het in één woord: belachelijk! Als “éénpitter” kan ik onmogelijk overal bij aanwezig zijn, en alle evenementen zijn potentieel belangrijk voor mijn vak én mijn onderneming.
Ik vraag me af: is dit bewust zo geregeld ter bevordering van concurrentie? Een complot tegen kenniswerkers die te veel willen weten?
Of is het weer een klassiek geval van miscommunicatie? In dat geval vind ik dit géén reclame, maar juist weer het zoveelste bewijs dat we er nog lang niet zijn in dit vakgebied!

Deze blogpost is eerder vandaag gepubliceerd op Bibliotheek 2.0

Wat betekent het om een “kenniswerker” te zijn? Als ik een euro had voor elke keer dat me werd gevraagd “maar wat doe jij nou precies?” kon ik rentenieren… Informatiemanagement (documentaire informatievoorziening) is ook een lastig vakgebied om in een paar zinnen te vangen, vanwege de complexiteit ervan.

De auteur van onderstaande presentatie doet een – naar mijn mening – erg goede poging het vakgebied in de juiste context te plaatsen.

Het Ministerie van OCW is afgelopen week een publiekscampagne gestart over het “Ervaringscertificaat” – goede zet vond ik, want ik wist, ondanks mijn recente project bij een onderwijsinstelling, niet van het bestaan hiervan. Hoog tijd dus, vond ik, dat hier aandacht aan wordt besteed.

Enig onderzoek leerde mij vervolgens dat werkervaring weliswaar gaat “meetellen”, maar dat hiervoor een “traject” wordt gestart, waarbij uitkeringsinstanties CWI en UWV bepalen in welke mate de betrokkene in aanmerking komt voor vrijstellingen voor eventuele vervolgopleidingen. Wat een teleurstelling! Wéér een gemiste kans dus. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat een plan als dit gedoemd is te falen zodra instanties als een CWI en een UWV zich ermee gaan bemoeien. Maar misschien ben ik te cynisch. Feit is wel dat er weer op een specifieke doelgroep wordt gemikt, terwijl een initiatief als het ervaringscertificaat voor zo veel meer doelgroepen geschikt is.

Ik dacht héél even dat er werkelijk iets zou veranderen. Dat werkervaring op dezelfde manier zou worden gewaardeerd als diploma’s. Dat iedereen gelijke kansen zou krijgen op de arbeidsmarkt en in het MKB en op dezelfde manier zou worden gewaardeerd. Ik kan me legio mogelijkheden voorstellen om een dergelijk initiatief zo in te vullen dat iedereen hiervan kan profiteren en zo de kwaliteit van arbeidskrachten over de hele linie wordt verhoogd, maar nee, het wordt weer op z’n Nederlands ingevuld: kleinschalig en beperkt. Denk alleen al aan mensen die – van nature of door een bepaalde beperking – moeilijk kunnen studeren, maar wel beschikken over een schat aan concrete praktijkervaring. Toetsen op basis van praktische kennis in plaats van theorie, zodat je erachter kunt komen wat iemand werkelijk kan en niet wat een diploma bepaalt wat hij/zij zou moeten kunnen op basis van de gevolgde opleiding.

Als ik dit op mezelf betrek moet ik toegeven dat ik qua opleidingen niet bepaald een “zwaargewicht” ben. Ik heb ook nooit veel fiducie gehad in diploma’s. Daar heb ik gegronde redenen voor. Op de cijferlijst van mijn HAVO-diploma prijkt een glorieuze 8 voor Duits, die ik heb “verdiend” met een extra proefwerk “Schrwere Wörter”. Dat cijfer zegt dus niets over mijn capaciteit om Duits te spreken en te schrijven. Mijn 7 voor Nederlands heeft ook weinig met de realiteit te maken en is zelfs een beetje beledigend als je bedenkt dat ik mijn hele schooltijd lang uitsluitend negens en tienen heb gehaald – met minder kon ik ook niet thuiskomen met een doctor in de Nederlandse taal en letterkunde als vader. Maar ik heb mijn mondeling verknald, omdat ik niet alle boeken op mijn lijst heb kunnen lezen.
Na de HAVO had ik weinig behoefte aan nog meer scholing, voornamelijk omdat ik geen fijne schooltijd heb gehad. Ik kende mezelf en wist vrij zeker dat ik slecht zou kunnen aarden op een hogeschool of universiteit. Omdat ik niet wist, wat ik wilde worden, beperkte ik mijn keuze nog verder. Mijn ouders hebben uiteindelijk voor me besloten en me een goede basis op de arbeidsmarkt geboden.

Tegenover mijn weinig indrukwekkende verzameling diploma’s staat mijn uitgebreide en vooral gevarieerde werkervaring, die ervoor zorgt dat ik van veel dingen verstand heb. Alleen… dat staat niet op papier. De enige manier om te bewijzen dat ik kennis van zaken heb is in de praktijk. Dat vind ik niet echt eerlijk.

Ik heb bewust gekozen voor praktijk ten opzichte van theorie. De meeste opleidingen in mijn vakgebied bieden leerstof aan die ik al beheers. Waarom zou ik een dure opleiding gaan volgen die alleen maar bewijst dat ik inderdaad weet wat ik weet? Op die manier zou een diploma wel een heel erg duur papiertje zijn. Natuurlijk, het onderhandelt wat gemakkelijker als je op schrift kunt aantonen dat je verstand van zaken hebt. Maar is dat ook werkelijk zo?

Wie is er nu eigenlijk eerlijker – de theoreticus die beweert nog alles te weten wat hij jaren geleden op school heeft geleerd of de pragmaticus, die in de praktijk kan aantonen wat hij/zij denkt te weten?

“Practical wisdom is only to be learned in the school of experience. Precepts and instruction are useful so far as they go, but, without the discipline of real life, they remain of the nature of theory only.”

[Samuel Smiles]