Vóór ik bij mijn huidige werkgever – een woningcorporatie, weer eens iets héél anders – in dienst trad, heb ik de nodige praktijkervaring opgedaan met DIV-projecten (zowel via detacheringsbureaus als voor mijn eigen bedrijf). Vanwege mijn pragmatische insteek is met name ten aanzien van de uitvoering van projecten een beroep op mijn capaciteiten gedaan. En in eerste instantie leek me dat ook leuk: ten eerste ga ik een uitdaging niet gauw uit de weg en ten tweede geeft het behoorlijk voldoening van het begin tot het eind bij een project betrokken te zijn. Maar de praktijk bleek anders!

Wat me bij al mijn opdrachtgevers opviel, was dat het project schromelijk werd onderschat en dat er – naarmate de einddatum van het project in zicht kwam – steeds meer werk bij kwam. Mijn “To-do-list” werd langer in plaats van korter, waardoor de prioriteiten met het oog op de projectduur steeds scherper moesten worden bijgesteld.

Sommige vakgenoten laten zich hierdoor niet snel uit het veld slaan en declareren vrolijk door. Zij zitten er niet mee als een project onverhoopt langer duurt dan verwacht.

Ik zit anders in elkaar: in plaats van me rijk te rekenen vind ik het veel belangrijker de klant daadwerkelijk verder te kunnen helpen en ik ervaar het als enorm frustrerend als ik me door tijdgebrek genoodzaakt zie taken over te dragen. De voldoening van een afgerond project heb ik niet vaak mogen ervaren. Meestal voelde ik me op de laatste projectdag aan de ene kant wel bevrijd – want ik was immers weer “vrij” voor een volgend project – maar aan de andere kant ook teleurgesteld, omdat ik sommige dingen onafgemaakt moest achterlaten. Tot op de laatste dag was ik vaak nog druk bezig met het opstellen van handleidingen, instructies en checklists, zodat de klant de continuïteit van de ingezette weg kon waarborgen met eigen personeel. Helaas blijkt in de praktijk regelmatig dat er geen opvolging wordt gegeven aan het zo voortvarend begonnen project.

Waar ligt dat nou aan?

Naar mijn mening is het een beetje inherent aan het vakgebied. Dit is zó snel geëvolueerd – van “post en archief” naar informatiemanagement in de brede zin – en uitgebreid (de informatiewerker van tegenwoordig dient van alle markten thuis te zijn om zijn/haar werk goed te kunnen doen) dat niet elke klant precies begrijpt wat nu onder de “paraplu” van het veld Documentaire Informatievoorziening valt en wat niet. Hoewel een groeiend aantal organisaties tegenwoordig het belang inziet van een gespecialiseerde DIV-afdeling of tenminste een DIV-medewerker in dienst heeft (hoera!), is m.i. nog steeds niet helemaal duidelijk dat het vakgebied aan de ene kant véél meer inhoudt dan ”post en archief”, maar aan de andere kant niet als een “kapstok” mag dienen om allerlei extra taken aan op te hangen, die men nergens anders kwijt kan. Het zijn juist die extra taken die het gebied onoverzichtelijk en ondoorzichtig maken en die er vaak bij worden gehaald, zodra een project van start is gegaan.

Voor de zelfstandige DIV adviseur / projectmanager wordt het er hiermee niet gemakkelijker op. Je wilt immers graag tevreden klanten, maar dat mag niet ten koste gaan van jezelf of je bedrijf.
Het is niet altijd te voorkomen dat de inhoud van een opdracht gedurende de looptijd van het project – soms veelvuldig – verandert. Je mag van je klant niet verwachten dat hij/zij zich heeft verdiept in jouw vakgebied – sterker nog, daar heeft hij/zij jóu toch voor ingehuurd? En als adviseur dien je je flexibel op te stellen. Maar er zijn zeker grenzen – en het is je eigen verantwoordelijkheid om die vast te stellen en te bewaken. Dat betekent in de praktijk soms veelvuldig tussentijds overleg, tijdig signaleren van knelpunten en vastleggen van gewijzigde afspraken en/of randvoorwaarden, zodat je zowel je klant als jezelf tevreden kunt stellen.
Is dat niet waar we uiteindelijk allemaal naar streven?

… wat zijn het er toch veel! Tenminste, als je iemand bent met een passie voor informatiediensten en een bovengemiddelde interesse voor het internet. Als je als ZZP’er wilt bijblijven in je vakgebied, wilt netwerken en contacten onderhouden en je bent nieuwsgierig naar nieuwe diensten… Ja, dan meld je je voor allerlei online sociale netwerken, vakorganisaties, diensten, noem maar op. En zo kom je dan uiteindelijk tot een lijst als deze (wat zijn het er veel!):

http://www.schoolbank.nl/student.html?_a=viewuc&prid=246544
Mijn SchoolBANK profiel – daar is het eigenlijk allemaal mee begonnen. Ik hoorde via-via van het bestaan en moest even diep nadenken of ik mijn persoonlijke gegevens wel op het internet wilde hebben. Na een aantal vrij vervelende internetrelaties had ik daar niet zulke goede herinneringen aan. Bovendien, zo’n geweldige schooltijd had ik ook niet… Na lang wikken en wegen heb ik toch een profiel aangemaakt. Héél af en toe neemt er iemand uit lang vervlogen tijden contact met me op via SchoolBANK. Het scheelt volgens mij wel dat er inmiddels veel meer klassefoto’s zijn geüpload en zich meer gebruikers hebben aangemeld.

http://andreamh.hyves.nl/
Mijn eerste Hyve – hier werd ik door mijn vrouwennetwerk Women on the Web (voorheen Webgirrls, waar ik al vanaf 1995 lid van ben) op gewezen en vond het de moeite waard om er eens rond te kijken. Niet eens omdat ik nou zo vreselijk veel vrienden en kennissen heb, maar omdat het idee van een eigen pagina, een soort “homepage” (een fenomeen waar ik door de jaren heen nou nooit echt aan was toegekomen) me wel aantrok. Ik kon meteen een aantal WoW-dames en collega’s van mijn detacheringsorganisatie toevoegen en later meldden zich meer WoW, oud-klasgenootjes, -collega’s en vakgenoten.

http://solutions-support.hyves.nl/
Mijn bedrijfsHyve – omdat ik sinds 1 juni 2008 voor mezelf werk. Er moet nog het nodige aan gebeuren… maar het begin is er!

http://www.womenontheweb.nl/bedrijvenindex/bedrijf/?id=311
Mijn profiel in de Bedrijvenindex van Women on the Web. Ik ben al een aantal jaren, sinds mijn eerste voorzichtige begin als zelfstandig ondernemer in 2000, lid van de VO – vrouwelijke ondernemers, de zakelijke mailinglist van Women on the Web. Opname in de bedrijvenindex, hoorde daarbij. Sinds mijn “herstart” na een aantal jaren in loondienst heb ik mijn gegevens hier aangepast.

Omdat de zakenwereld is veranderd en er steeds meer nadruk is komen te liggen op netwerken, heb ik me – wederom op aanraden van een aantal Women on the Web – aangemeld bij allerlei zakelijke netwerken, waar ik overigens vaak dezelfde mensen tegenkom Gelukkig vind ik ook op elk netwerk weer nieuwe mensen en, belangrijker nog, nieuwe mensen vinden mij en ik mag graag geloven dat hier op termijn interessant werk uit zal voortkomen.

LinkedIn:
http://www.linkedin.com/in/depalmsns

Ecademy:
http://www.ecademy.com/user/andreade%20palm

FastPitch:
http://www.fastpitchonline.com/Andreade-Palm/

Xing:
https://www.xing.com/profile/Andrea_dePalm

FemaleFactor:
http://www.femalefactor.nl/user/189

Dan zijn er natuurlijk allerlei sociale netwerken, of interessegerelateerde netwerken… En in mijn ervaring rol je van de één naar de ander. Zo hoorde ik natuurlijk weer van de WoW van Twitter, en omdat je als ZZP’er nu eenmaal vaak in je eentje achter de computer zit te werken kan het gezellig en nuttig zijn je ervaringen met anderen te delen. Het “koffiegesprek” online zeg maar. En dan heeft Twitter nog het bijkomende voordeel dat je elkaar kunt attenderen op interessante websites of blogposts.

http://twitter.com/andreamh

… en via Twitter, Hyves en WoW weer op allerlei andere netwerken:

Facebook:
http://www.new.facebook.com/profile.php?id=1425254253

Orkut:
http://www.orkut.com/Profile.aspx?uid=14216670465928055408

Last.fm:
http://www.last.fm/user/andreamh

Shelfari.com
http://www.shelfari.com/andreamh/

Flixter:
http://www.flixster.com/user/andreamh

Niet te verwarren met Flickr:
http://www.flickr.com/people/andreamh/

YouTube:
http://nl.youtube.com/user/dreemh

Vimeo:
http://www.vimeo.com/andreamh

SlideShare:
http://www.slideshare.net/andreamh

YourMinis:
http://www.yourminis.com/people/yourminis/andreamh

AH Kookschrift:
http://www.ah.nl/allerhande/kookschrift/kookschrift.jsp?userid=245112

Voordewereldvanmorgen:
http://voordewereldvanmorgen.nl/site/user_profile/358

En dan mogen de volgende profielen natuurlijk niet ontbreken – die had ik al langer, maar heb ik sinds afgelopen zomer weer nieuw leven ingeblazen:

http://andreadepalm.spaces.live.com/
Mijn WindowsLive Space

http://uk.360.yahoo.com/amhdepalm
Mijn Yahoo!360

http://www.myspace.com/andreadepalm
MySpace

“Vroeger” had ik al iets met virtual realities. Ik kon me herinneren dat je via CompuServe (mijn allereerste internet provider, in de 90er jaren) toegang kon krijgen tot DreamScape, een virtuele wereld. Ik heb daar behoorlijk wat tijd doorgebracht, tot het een dienst werd waarvoor je diende te betalen met een creditcard, en die had ik niet. Tegenwoordig is de “hype” weer nieuw leven ingeblazen met SecondLife (nu NL0031) en Google’s Lively en benieuwd of “mijn oude wereld” nog bestond ben ik weer eens op zoek gegaan naar DreamScape – en gevonden! Ik beweeg me nu in 3 virtuele werelden:

SecondLife / NL0031 als Dree Decosta
http://andreamh.nl0031.nl/

Lively als Drea
http://www.lively.com/dr?rid=-3979331958087491339

DreamScape als Romarin
http://www.vzones.com/dreamscape.htm

…en omdat ik naast mijn bedrijfsblog Papercuts and broken nails toch (nog) een persoonlijk WordPress blog wilde, maakte ik IMHO (In My Humble Opinion) – misschien niet zo’n originele titel, maar ik hèb nu eenmaal een uitgesproken mening over allerlei zaken én ik schrijf graag… dus IMHO is de plek geworden waar ik m’n ei kwijt kan. In het Engels, want die taal ligt me nou eenmaal erg na aan ‘t hart (weten waarom?)

Tenslotte een plek om ze allemaal bij elkaar te houden en andere interessante links (waarop ik weer via al die andere profielen word geattendeerd) te verzamelen, My Del.icio.us Bookmarks:
http://delicious.com/dreemh

[Eerder gepubliceerd op Bibliotheek 2.0 op 12 september 2008 en op MKB 2.0 op 22 september 2008]

Goed, ik houd er al gauw complottheorieën op na (verslond de X-Files – inclusief “bijpassende” films “Fight the Future” en “I Want to Believe“, zat op ‘t puntje van m’n stoel bij “JFK” en mijn mond zakte open bij “Fahrenheit 9-11“) maar geef toe: het lijkt toch net afgesproken werk?

7 oktober 2008, de dag der dagen voor de (zelfstandige) informatieprofessional:

Intelligent Enterprise Event (IEE)
Deze uitnodiging rolde als eerste in mijn mailbox en aangezien dit me een uitgelezen netwerkmoment leek meldde ik me hier meteen voor aan (gebruikmakend van de aantrekkelijke “vroegboekkorting” want een startend ondernemer kan immers wel een voordeeltje gebruiken, nietwaar?)

Decos Relatiedag 2008
Vorig jaar was ik er namens mijn opdrachtgever bij in het Luxor theater (zie foto: lastig te zien maar ik ben ‘t wèl, die met die krullen daar rechts vooraan met die spijkerbroek, licht shirt en zwarte laarzen en véél te zware rode werktas, zwaar verdiept in de deelnemerslijst, hopend nog bekenden tegen te komen) en nam me toen heilig voor dat ik er het volgende jaar voor mijn eigen bedrijf, gewapend met visitekaartjes, zou staan. Misschien zelfs wel met een eigen stand… Maar toen ik de aankondiging voor dit jaar ontving viel ik haast van mijn stoel van verbazing.
7 oktober??!!

Foto: Decos

Online Conferentie Nederland (OCN2008)
De NVB maakt melding van dit evenement op 7 en 8 oktober met een e-mailbericht op 10 september met de mededeling “Je zou het bijna vergeten, maar volgende maand rond deze tijd vindt OCN2008 plaats. Dat is een maand eerder dan u gewend bent, wat gevolgen heeft gehad voor o.m. de ontwikkeling van het congresprogramma en de publiciteit; de zomervakantie heeft ons duidelijk in de weg gezeten.”
Oh.
Weliswaar een tweedaags evenement, maar elke zichzelf respecterende informatiewerker is natuurlijk op de eerste dag aanwezig (wanneer de interessantste programmaonderdelen zijn gepland), dus daar gaat weer een netwerkmoment. Bovendien vind ik twee evenementen in dezelfde week wat veel van het goede. Ik heb ook nog werk te doen. En… mag ik het zeggen? Ik vind de prijs aan de hoge kant, ook als NVB-lid.

Waarom vinden deze drie belangrijke vakevenementen op dezelfde dag plaats?
Ik vind het in één woord: belachelijk! Als “éénpitter” kan ik onmogelijk overal bij aanwezig zijn, en alle evenementen zijn potentieel belangrijk voor mijn vak én mijn onderneming.
Ik vraag me af: is dit bewust zo geregeld ter bevordering van concurrentie? Een complot tegen kenniswerkers die te veel willen weten?
Of is het weer een klassiek geval van miscommunicatie? In dat geval vind ik dit géén reclame, maar juist weer het zoveelste bewijs dat we er nog lang niet zijn in dit vakgebied!

Deze blogpost is eerder vandaag gepubliceerd op Bibliotheek 2.0

Het is weer Prinsjesdag. Traditiegetrouw aardig weer (zo’n gouden koets toont immers niet zo in de regen), binnenstad afgesloten, Miljoenennota al dagen geleden uitgelekt (NRC had de primeur op 13 september en legt hier uit waarom ze besloot te publiceren), de jaarlijkse kermis op het Malieveld is weer opgebouwd en Nederlandse dames kijken reikhalzend uit naar de kleding en vooral de hoeden van de koninklijke en politieke dames.

Wat betekent Prinsjesdag voor een Haagse als ik? Niet zo veel. Natuurlijk heb ik ooit, lang geleden, langs de route van de gouden koets gestaan met mijn vader, die vond dat zoiets bij mijn algemene ontwikkeling hoorde. Erg onder de indruk was ik niet, weet ik nog. Ik weet nog wel dat je toen nog gewoon in de binnenstad kon komen. Moet je nu eens proberen – van het weekend al zag ik de waarschuwingsborden al op de Mauritskade staan “dinsdag 16 september centrum afgesloten”. Maar natuurlijk. Ook Nederland gaat tegenwoordig gebukt onder terroristische dreiging – toch? Ik heb niet zo’n zin in discussies met politie en/of marechaussee – die types hebben toch al het effect op mij van een rode lap op een stier. Tegenwoordig ga ik op Prinsjesdag met een boog om de binnenstad heen of beter nog, blijf lekker thuis. Als zelfstandig ondernemer kan dat tegenwoordig tenminste. Maar al mag ik graag schelden op dit land, dat voor mij in de loop der tijd behoorlijk wat van haar charme heeft verloren, ik blijf een Nederlandse en dus zet ik rond half één net als het gros van de Nederlanders de TV aan of volg het verslag op het internet.

Foto Prinsjesdag.nl

De tekst van de miljoenennota heb ik al vanaf zaterdag op mijn computer staan. Ik kom er maar niet doorheen: dat valse optimisme, het gegoochel met cijfertjes. Wat ik wèrkelijk wil weten staat er toch niet in: hoe is de Overheid van plan het dreigend informatieinfarct, zoals voorspeld door de Informatie Professional in nummer 6, aan te pakken? Hoe veel geld wordt er geïnvesteerd in het behoud van ons erfgoed? Zoals altijd wordt de ernst van een probleem als het dreigend informatieinfarct onderschat en de consequenties ervan over het hoofd gezien.

Ergens moet ik natuurlijk niet zeuren, er zit tenslotte een rijk belegde boterham in voor freelancers zoals ik. Maar ik heb niet voor niets een passie voor dit vak en net als elke vakidioot doet het me pijn als ik moet constateren dat mijn vakgebied niet serieus wordt genomen. Natuurlijk, er worden steeds meer mensen opgeleid in informatiewetenschappen en ondernemingen als Mailprofs, TTP en Maandag dragen – op hun eigen commerciële wijze – hun steentje bij aan het vergroten van kennis en kunde in het vakgebied door hun traineeships. Maar nog steeds wordt er gedweild met de kraan open. Projectje hier, projectje daar. Leuk hoor, vooral die dynamische namen. Maar achterstanden zoals ze nu bij verschillende overheidsinstanties zijn ontstaan werk je niet even weg met een tijdelijk projectje, met tijdelijke krachten. Daarvoor heb je structurele mankracht – en dus structurele investeringen – nodig. Anders kun je er net zo goed niet aan beginnen. Ik vind het een trend van de tijd om grote problemen te bagatelliseren – daar heeft dit kabinet een handje van vind ik (het “Kom, kom, gut, gut”-syndroom van Balkenende). Maar door bagatelliseren is nog nooit een probleem verdwenen. Natuurlijk, je kunt een groot probleem in stukjes hakken, en die stukjes noem je dan “project”. Maar is er nog iemand met lef in dit land die durft de omvang van het dreigend informatieinfarct te zien voor wat het is, die de consequenties ervan durft te benoemen, die de stier bij de horens durft te vatten, de schouders eronder durft te zetten en daadwerkelijk een praktische bijdrage durft te leveren aan de oplossing van het probleem? Die persoon kan op mijn steun rekenen. Want ik geloof in de praktische aanpak: geen theoretisch gebrabbel, geen interessant geneuzel. Noem het beestje bij de naam en pak het aan!

Inmiddels loopt de binnenstad van Den Haag gestaag en vol verwachting vol en luister ik op Radio 2 naar Frits Spits met mijn favoriete programma Tijd voor Twee, waarin natuurlijk de nodige aandacht voor Prinsjesdag en de vraag die iedereen op een dag als vandaag écht bezig houdt: wat voor hoed draagt de koningin vandaag?

Foto Koningshuis van Oranje.weblog.nl

Deze blogpost is eerder vandaag geplaatst op Bibliotheek 2.0

Wat betekent het om een “kenniswerker” te zijn? Als ik een euro had voor elke keer dat me werd gevraagd “maar wat doe jij nou precies?” kon ik rentenieren… Informatiemanagement (documentaire informatievoorziening) is ook een lastig vakgebied om in een paar zinnen te vangen, vanwege de complexiteit ervan.

De auteur van onderstaande presentatie doet een – naar mijn mening – erg goede poging het vakgebied in de juiste context te plaatsen.

Deze week werd ik onplezierig verrast met de mededeling dat een aantal potentiële opdrachten geen doorgang zouden vinden. De reden? Voor 2 van de 3 opdrachtgevers gold dat zij “de vacature intern hadden ingevuld”. Heel jammer. Niet alleen voor mij, maar ook voor de opdrachtgevers in kwestie, al zullen zij dat wellicht niet meteen merken.

Informatiemanagement (documentaire informatievoorziening) is een vak en niet iets dat je er “even bij doet” of zo maar even “intern oplost”. Daarvoor is het vakgebied veel te veelomvattend. Veel bedrijven en instellingen realiseren zich helaas nog niet dat informatiemanagement één van de pijlers is, waarop hun organisatie draait, net zo belangrijk als bijvoorbeeld Financiën en Personeelszaken – sterker nog, informatiemanagement kan zelfs worden beschouwd als het fundament van een organisatie, waarop pijlers als Financiën, HRM, Facilitaire Zaken e.d. rusten! Immers, een organisatie is voor haar bedrijfsvoering afhankelijk van een degelijke informatievoorziening. Het management van welke organisatie dan ook zou stuurloos zijn zonder accurate en actuele informatievoorziening.

Elke organisatie zou – afhankelijk van haar grootte – moeten beschikken over minimaal een informatieverzorger (”DIV medewerker”) of een afdeling (Documentaire) Informatievoorziening, die los gezien moet worden van een ICT afdeling, maar hier wel nauw mee samenwerkt. Informatiemanagement en -technologie raken steeds meer met elkaar verweven en verwacht kan worden dat deze ontwikkeling zich de komende jaren – steeds sneller – zal voortzetten.

Een medewerker of afdeling DIV is de “spin in het web” van de informatievoorziening binnen een organisatie en raadpleegt in die rol verschillende – interne en externe – informatiebronnen, legt verbanden, voorziet elke afdeling binnen de organisatie van precies de juiste informatie en slaat die adequaat op.

Toegeven dat het informatiemanagement niet optimaal verzorgd wordt, is geen schande. Zoals ik hierboven al aangaf, gaat is het een te ingrijpend en veelomvattend vak om er “even bij” te doen. Het inroepen van gespecialiseerde hulp moet naar mijn mening dan ook niet worden gezien als een zwaktebod. Waarom zou het wèl aanvaardbaar zijn om een HRM-adviseur in te huren of de catering uit te besteden, maar niet om (tijdelijk) een gespecialiseerde informatiewerker in te huren om de informatievoorziening efficiënt op te zetten?

Een organisatie – of het nu gaat om een overheids- of publieke instelling – die bereid is toe te geven dat zij hulp kan gebruiken bij het (her)structureren van haar informatiemanagement getuigt juist van een moderne, doeltreffende instelling, die zeker door haar klanten gewaardeerd zal worden.

Hoewel alleen (semi-)overheidsinstellingen gehouden zijn aan de Archiefwet, is het een misvatting dat het bedrijfsleven zich hieraan kan onttrekken – informatiemanagement is een vakgebied dat iedere organisatie serieus dient te nemen. Juist in dit informatietijdperk is het belangrijker dan ooit dat elke organisatie stappen onderneemt om zich voorbereiden op het informatiemanagement van de toekomst.

Meer lezen:

• “Raakt de overheid haar geheugen kwijt” – Artikel Informatie Professional 06 2008
• Advies over informatiehuishouding van de overheid

Some people may consider it affectation but I really cannot help my bilingualism – honestly. Though there is no particular reason like my growing up in an English spoken country or my being raised by English speaking parents in the Netherlands, I find myself often thinking in English and actually prefer reading and writing in English, too. Blame my parents! I have grown up around books, many of which were English. Whenever my parents needed to discuss something not meant for my curious ears, they spoke English. As an only child who the world revolved around, this was unacceptable and of course it became a mission to try and figure out this language so I could understand what they were saying.

My parents turned to the BBC as soon as it became available on Dutch television so I grew up learning to understand their favourite British series without subtitles. By the time I took English in school, I was already fluent.

I know it sounds almost snobbish, but it is true. My only consolation is that I am no longer alone as more people these days are bilingual and my significant other, who is as Dutch as they come, shares the same deviation.

On the other hand I do feel a little guilt towards my mother’s tongue, Dutch, as it is already suffering from neglect so much these days and it is the language my father set out to study. It’s just that sometimes I find it easier to express myself in English, which often requires far fewer words to describe a feeling than Dutch.

Now don’t think I never have to look up a word or a saying – I will be the first to admit I am not that fluent. I use English far too irregularly for that. At least as a secretary I had to actively use the language quite often, handling telephone calls and writing letters. Nowadays I fear I have to resort to my “book English” as I still read almost exclusively in English.

So there it is – the explanation why this blog has an English title and will almost certainly contain English written posts like this. I write down my thoughts as they come to me – sometimes in Dutch, sometimes in English. I apologise if it is too confusing, but then again, this is (also) me…

Do feel free to correct me when I make blatant mistakes or discuss bilingualism further by posting a comment.

More on the subject:

• http://nl.wikipedia.org/wiki/Tweetaligheid_(kennis) (Dutch)
• http://en.wikipedia.org/wiki/Multilingualism (English)

Wellicht loop ik hopeloos achter – die mogelijkheid bestaat natuurlijk altijd, men kan immers niet alles lezen – maar ik krijg de indruk dat “spammers” een nieuwe manier hebben gevonden om hun boodschap te verkondigen. Ook deze site heeft er al last van gehad: spammers, die zich aanmelden als nieuwe subscribers om boodschappen te plaatsen in de trant van “nice site. check out my site – buy cheap pills!” en meer van precies die bagger die ons ertoe gedwongen heeft spamfilters in onze e-mailprogramma’s in te stellen.

Natuurlijk is het irritant voor een blogger of een online forum als er boodschappen worden geplaatst als “viagra 100mg.! order your meds here! buy without prescription..!!” maar in een online condoleanceregister vind ik het ronduit ongepast en smakeloos. Wat voor mensen gaan er toch schuil achter deze uitingen? En geloven ze nu werkelijk dat ze door dit soort acties meer producten zullen verkopen?

Jammer toch dat er steeds figuren zijn die menen misbruik te mogen maken van anderen en het te moeten verknallen voor de rest. Jammer dat je je – ook in de online wereld – steeds weer wantrouwig moet opstellen. Ik zal wel naïef zijn, maar ik ben van mening dat het niet nodig is. Ik blijf van mening dat het ook anders kan – dat iedereen moet kunnen genieten van een vrij en open medium als het internet, zonder geconfronteerd te worden met allerlei vuiligheid (en dan is dit nog een “milde” vorm, want geloof me, ik ben me er terdege van bewust dat het nog véél erger kan). Ik blijf ervan overtuigd dat een fatsoenlijke, behoorlijke omgang met elkaar mogelijk moet zijn – zowel in de reële als in de virtuele wereld. Ik zal wel te idealistisch zijn.

Echte nieuwe subscribers zijn uiteraard van harte welkom! Sterker nog, ik voel me vereerd dat je het interessant genoeg vindt wat ik te melden heb. Ik ben overtuigd van het belang van kennisdeling en nodig hierbij vakgenoten en geïnteresseerden uit, bij te dragen aan deze site.
Meld je je hier aan, dan ontvang je een e-mail met daarin een wachtwoord, waarmee je in kunt loggen. Vervolgens – maar daar ben je uiteraard helemaal vrij in – heb je de mogelijkheid wat meer over jezelf te vertellen in een profiel en kun je het door het systeem aangemaakte wachtwoord veranderen in een gemakkelijker te onthouden wachtwoord.

Spammers worden bij deze ontmoedigd – meld je aan en je wordt verwijderd. Ik controleer elk e-mailadres en kom er toch wel achter of je vervelende boodschappen als hierboven beschreven achterlaat in blogs en fora. Als dit het geval is, verwijder ik je als subscriber, want je boodschap heeft geen informatiewaarde en niemand zit erop te wachten.

Het Ministerie van OCW is afgelopen week een publiekscampagne gestart over het “Ervaringscertificaat” – goede zet vond ik, want ik wist, ondanks mijn recente project bij een onderwijsinstelling, niet van het bestaan hiervan. Hoog tijd dus, vond ik, dat hier aandacht aan wordt besteed.

Enig onderzoek leerde mij vervolgens dat werkervaring weliswaar gaat “meetellen”, maar dat hiervoor een “traject” wordt gestart, waarbij uitkeringsinstanties CWI en UWV bepalen in welke mate de betrokkene in aanmerking komt voor vrijstellingen voor eventuele vervolgopleidingen. Wat een teleurstelling! Wéér een gemiste kans dus. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat een plan als dit gedoemd is te falen zodra instanties als een CWI en een UWV zich ermee gaan bemoeien. Maar misschien ben ik te cynisch. Feit is wel dat er weer op een specifieke doelgroep wordt gemikt, terwijl een initiatief als het ervaringscertificaat voor zo veel meer doelgroepen geschikt is.

Ik dacht héél even dat er werkelijk iets zou veranderen. Dat werkervaring op dezelfde manier zou worden gewaardeerd als diploma’s. Dat iedereen gelijke kansen zou krijgen op de arbeidsmarkt en in het MKB en op dezelfde manier zou worden gewaardeerd. Ik kan me legio mogelijkheden voorstellen om een dergelijk initiatief zo in te vullen dat iedereen hiervan kan profiteren en zo de kwaliteit van arbeidskrachten over de hele linie wordt verhoogd, maar nee, het wordt weer op z’n Nederlands ingevuld: kleinschalig en beperkt. Denk alleen al aan mensen die – van nature of door een bepaalde beperking – moeilijk kunnen studeren, maar wel beschikken over een schat aan concrete praktijkervaring. Toetsen op basis van praktische kennis in plaats van theorie, zodat je erachter kunt komen wat iemand werkelijk kan en niet wat een diploma bepaalt wat hij/zij zou moeten kunnen op basis van de gevolgde opleiding.

Als ik dit op mezelf betrek moet ik toegeven dat ik qua opleidingen niet bepaald een “zwaargewicht” ben. Ik heb ook nooit veel fiducie gehad in diploma’s. Daar heb ik gegronde redenen voor. Op de cijferlijst van mijn HAVO-diploma prijkt een glorieuze 8 voor Duits, die ik heb “verdiend” met een extra proefwerk “Schrwere Wörter”. Dat cijfer zegt dus niets over mijn capaciteit om Duits te spreken en te schrijven. Mijn 7 voor Nederlands heeft ook weinig met de realiteit te maken en is zelfs een beetje beledigend als je bedenkt dat ik mijn hele schooltijd lang uitsluitend negens en tienen heb gehaald – met minder kon ik ook niet thuiskomen met een doctor in de Nederlandse taal en letterkunde als vader. Maar ik heb mijn mondeling verknald, omdat ik niet alle boeken op mijn lijst heb kunnen lezen.
Na de HAVO had ik weinig behoefte aan nog meer scholing, voornamelijk omdat ik geen fijne schooltijd heb gehad. Ik kende mezelf en wist vrij zeker dat ik slecht zou kunnen aarden op een hogeschool of universiteit. Omdat ik niet wist, wat ik wilde worden, beperkte ik mijn keuze nog verder. Mijn ouders hebben uiteindelijk voor me besloten en me een goede basis op de arbeidsmarkt geboden.

Tegenover mijn weinig indrukwekkende verzameling diploma’s staat mijn uitgebreide en vooral gevarieerde werkervaring, die ervoor zorgt dat ik van veel dingen verstand heb. Alleen… dat staat niet op papier. De enige manier om te bewijzen dat ik kennis van zaken heb is in de praktijk. Dat vind ik niet echt eerlijk.

Ik heb bewust gekozen voor praktijk ten opzichte van theorie. De meeste opleidingen in mijn vakgebied bieden leerstof aan die ik al beheers. Waarom zou ik een dure opleiding gaan volgen die alleen maar bewijst dat ik inderdaad weet wat ik weet? Op die manier zou een diploma wel een heel erg duur papiertje zijn. Natuurlijk, het onderhandelt wat gemakkelijker als je op schrift kunt aantonen dat je verstand van zaken hebt. Maar is dat ook werkelijk zo?

Wie is er nu eigenlijk eerlijker – de theoreticus die beweert nog alles te weten wat hij jaren geleden op school heeft geleerd of de pragmaticus, die in de praktijk kan aantonen wat hij/zij denkt te weten?

“Practical wisdom is only to be learned in the school of experience. Precepts and instruction are useful so far as they go, but, without the discipline of real life, they remain of the nature of theory only.”

[Samuel Smiles]

Bijna ieder beroep heeft zo z’n eigen fysieke ongemakken. Denk maar aan versleten ruggen, pijnlijke voeten, eelt op de handen, muishanden…

Papiersneetjes en gebroken nagels (”papercuts and broken nails” dus) horen een beetje bij het behandelen van dossiermappen en -dozen en het werken met documenten en hechtmiddelen.

Een ongemak dat ik er graag bij neem, want ik houd oprecht van dit vak!